von Alexander Kirchhoff
(Infoheft Akademie för uns kölsche Sproch, Nov. 2004 - April 2005)
Als kleine Krott küss de op de Welt,
häs nix zo sage, häs kei Geld.
Weiß nit richtig, wä de bes,
do denks, verdammte Dress!
Dann fängs de lantsam an zo kruffe,
de größere Puute dun dich puffe.
Se jöcke der ding Spillzügkess,
do denks, verdammte Dress!
Dann fängs de lantsam an zo stitzele,
de größere Puute künne ald flitzele.
Se däue dich en der Höhnermess,
do denks, verdammte Dress!
Dann steihs de endlich op dinge Beincher,
de größere Puute zerpöhle dich met Steincher.
Do denks, ehr wesst nit wie mer ze Mod jetz es,
do denks, verdammte Dress!
Dann küss de plötzlich en de Schul!,
kanns ävver nor dreimol null es null.
Dann krisst de vum Magister Ress,
do denks, verdammte Dress!
Dann eines Dags, do bes de groß un stark,
promenees met nem charmante Weech durch der Blöcherpark.
No weiss de fuppdich, wat ambach es,
no denks de, wie herrlich doch et Levve es!
