von Jean Jenniches

(Infoheft Akademie för uns kölsche Sproch, Nov. 2002 - April 2004, S. 16)

(Orthographie geändert nach den Regeln der Akademie)

Dä langen Hals
Em Zoo eß bellige Sonndag hück,
Mer süht mänch' selde Gäß.
Su schlendern unger all dä Lück
Dä Miebes un dä Kreß.
Se dötze genöglich ohne Haß,
Beloren sich et Gnu.
Se födere dä Aapebaas,
Zänke dä Marabu.
Jitz ston se ald en ganze Wiel
Vör dä große Giraff.
Dä Kreß, dä säht: "En Donnerkiel!"
Och dä Miebes es paff.
Doch bal hät unse Kreß et satt,
Un well no wigger gon.
We hä no op dä Miebes wadt,
Bliev dä noch immer ston.
Do säht dä Kreß: "Wat lors do noch,
Wat häs do blos, do Kalv?"
Dä säht met deefem Odemzog:
"Dä Hals - un dann en Halv!"