von Willi Nettesheim
(Infoheft Akademie före uns kölsche Sproch, Nov. 2003 - April 2004, S. 9)
(Orthographie geändert nach den Regeln der Akademie)
Glückwünsche zum 20-jährigen Jubiläum der
Akademie för uns kölsche Sproch am
5. Juli 2003 in der Kölner Philharmonie
De Stadtsparkass, die maht vör Johre,
uns Kölsche un uns Enkelcher,
domet et Kölsch nit geiht verlore,
e wunderschön Geschenkelche.
All die Lück, die sich intressiere,
uns schön Muttersproch ze liere,
ze höre jet vum kölsche Levve,
nit secher sin, wie Kölsch geschrevve,
die liere welle kölsche Wöödcher
un schwade die dann wie am Köödche,
Autore, die et üvverdrieve
un Kölsch-Verzällcher selver schrieve,
och die, die Kölsche Leedcher bränge,
mer dun uns allemole dränge
för hätzlich hügg ze grateleere,
un dat Geschenkelche ze feere.
Vill Größ soll ich üch och bestelle,
vun Orginale, die us Kölle,
em Himmel stonn all huh en Ihre,
weil se do Kölsch dun schwadroniere.
Der Tünnes, Schäl un Schebens Tünn,
schecken ehr Glöckwünsch uns heehin.
Der Orgels Palm schwengelt e Leed,
vum Breuers Leo komponeet,
un Bolze Lott un Läsche Nas
wünschen mem Kölsch uns noch vill Spass.
Sugar der Bibi meint et god
un wink zom Groß met singem Hod
De Böckderöck Wau Wau liet sage,
mer sollen ehr ene Schluck verwahre,
un och der Fressklötsch hätt beim Esse,
et leevs bei uns am Desch gesesse.
Der Möler Bock, dä wör gewess gekumme,
doch leet de letze Woch hä singe Struuß em Ress.
Hä leet sich vum Zebingemann ne neue binge.
Un kütt vorbei, subaal dä fäädig es.
Et größen: Amadeus met der Fedder,
(bei däm stundten de Lück noch op de Stöhl),
der Gravelott, dä mänchmol trok vum Ledder,
dat mer su av un aan us alle Wolke feel.
Heribert Klar, hä schrevv "Dem Här zo Ihre"
un och die wunderschön Sonettekränz,
et größen alle Fründe, die för uns geschrevve,
Verzällcher üvver Kölle un vun kölsche Pänz.
Met freue dun sich och die kölsche Leedermächer:
Der Ostermann, der Karl Berbuer un Schmitze Grön,
sei stonn em Chor met de Rabaue un de Botze
un singen: "Och wie wor et en Colonia doch fröher schön!"
Sei all däten hügg gään beim Fess
met uns, met üch, met all dä Gäss,
met kölsche Leedcher, kölschem Schwad,
genöglich un op nette Aat,
met uns un unsere Enkelcher,
hee fiere dat Geschenkelche,
wat mer uns maht vör zwanzig Johre
domet uns Sproch nit geiht verlore.
Doch doför es der Saal ze klein.
Dröm deit dä sillige Verein
em Himmel fiere un et Gläsche schwenke.
Wat hügg do loss es, künne mer uns denke!

