(Programmheft der Akademie för uns kölsche Sproch, 1. Halbjahr 2001, S. 30)
Ich kann höppe, renne un springe
Wie 'ne Fesch em Wasser schwemme
Dat kann jeder vun uns
Denn dat es kein große Kuns
Wat ich en mingem Hätze hege
Es dä Wunsch: Och, künnt ich doch fleege
Wie en Mösch op der Stroß, wie 'ne Adler su groß
Minge Pattevugel röf: Jetz geiht et loss:
Refrain:
Minge Pattevugel bovven an der Ling
Spillt met singe Fründe Wind un Sonnesching
Vör luuter Freud – schleiht hä der Tummeleut
Hä rupp un zupp – trick mich bei sich erop
Mer zwei fleegen fott üvver Land un Meer
Doch kein Angs: Mer kumme widder her
Der Pattevugel litt bei mir om Schrank
Wann hä lang do litt, weed hä krank
Denn hä häld et nit us en der Stuvv
Hä muss regelmäßig an de Luff
Han ich dann en Wies gefunge
Zappelt wie ne kleine Panz,
flüg erop de Bäum elans
Bovven huh fängk aan dä löstige Danz:
Minge Pattevugel ...
Mänchmol kütt et vör, dat hä entfäänt
Enem weiße Watte-Wölkche begähnt
Dann spört hä am Liev un am Köppche
Hagelkööncher un Rähnedröppcher
Ich hüre, wie hä bedröv för mich säht:
Treck mich flöck erav op de Ääd
Ich fleck' de Löcher zo un maach en drüg
Un freue mich , wie schön hä widder flüg.