SK Stiftung Kultur
Kölsche Verzäll
  • Kölle größ Düsseldorf
  • Dat sin er villleich Famillieverhäldnisse
  • Ming eetste Autofaht
  • Kölle vun hinge
  • Drei Dörp hinger Birkesdörp...
  • Es dat Kölsch?
  • Sin die Kölsche ...
  • Uns Kölsch-Seminare
  • Metunger fangen ich aan ...
  • Us dem Dunkele ...
  • Verdammte Dress!
  • De kölsche Köch
  • Mer looßen der Dom en Kölle
  • Heidewitzka
  • Dä langen Hals
  • Kölsch es gar nit esu einfach
  • Laufenberg: Zum 20-jährigen
  • Nettesheim: Zom 20-jöhrige
  • Op Kölsch gesaht
  • Wat sin eigentlich Morpheme?
  • Et Kölsche Grundgesetz
  • Pattevugel-Song
  • Ne Aandrag met Kuletsch
  • Ne Aandrag met Kuletsch
    in Weltliteratur op kölsch
    nach Siegfried Lenz: Eine Liebesgeschichte

    ins Kölsche übersetzt von Karin Brauckmann, Martin Freitag, Martha Freund, Dorothee Heinrich, Philipp Kühlem, Marlis Müller, Brigitte Schaefer und Marie-Luise Sicken


    (Programmheft Akademie för uns kölsche Sproch, 2. Halbjahr 1999, S. 18 f.)

    (Orthographie geändert nach den Regeln der Akademie)

    Der Kolvenbachs Pitter, ne Kääl wie ene Kleiderschrank, dä ävver de Zäng nit vunenein kritt, hät et voll erwisch.
    Bei däm stämmige Holzfäller hät der Bletz engeschlage wie en schwere Ax.
    Dat Ganze es passeet, wie hä dat Katharina Knack, e staats Mädche, an der Strunder Baach bei der große Wäsch gesinn hät. Et log op de Kneen un dät met singe dralle Ärm de Wäsch zorteere.
    Dagsdrop gingk hä nit en der Bösch. Doför stundt hä fröhmorgens öm fünnef beim Pastur vun 'Maria Himmelfahrt' op der Matt.
    „Gode Morge, leeven Häär, ich mööch gään hierode un bruchen doderför ene Daufesching."
    Dä Goddesmann - hä wor noch ärg verschlofe - dät dä Pitter jet messmödig aanloore un meinte: „Leeve Jung, esu ielig weed et wall nit sin. Kumm nohm Fröhstöck widder. Wells de ävver waade, dann nemm der de Schöpp un grav der Gaaden ald ens öm."
    Der Pitter dät ene flöcke Bleck en der Gaade werfe un meinte: „Wann ich fädig ben, dot ehr mer dann dä Sching?"
    „Jo, jo, do kanns de drop gonn." meint der Pastor un ging fröhstöcke.
    Fruh, dat alles esu god fluppen dät, hatt dä Pitter em Rubbedidupp dä Gaaden ömgegrave.
    Domet wor et nit genog; hä moot och noch denne Säu ne Droht durch de Nas trecke, en Koh melke, Krönzele plöcke, en Gans schlaachte un en Fohr Holz opbärme.
    Justemang, wie hä die Hött widder parat maache wollt, reef in der Pastor un gov im dä fäädige Daufsching.
    Der Kolvenbachs Pitter wor et zofredde un dät dä Sching wie e Helligdum en singer Brusstäsch verwahre.
    Adig bedankten hä sich bei däm Goddesmann un maht sich aläät op der Wäg noh der Strunder Baach. Dat Trinche woss vun singem ganze Glöck üvverhaup noch nix. Quietschfideel soß et aan der Baach, dät sing Wäsch knedde un wringe, un av un aan beloorten et sich em klore Wasser.
    Der Bleck op dat propper Weech nohm dem Pitter der Odem.
    Nohdäm hä sich widder bekrägen un ärg üvverlaht hatt, wat hä sage sollt, gingk hä bei et Trinche un saht: „Rötsch ens jet!"
    Dat Katharina dät in met große Auge aanloore, mäht im flöck Plaatz, un hä satzt sich nevven et.
    Su soßen se do un keiner kräg de Muul op.
    Noh ener Wiel fung dä Pitter sing Sproch widder:
    "Baal gitt et Erbele un Worbele!"
    Et Trinche dät zosammezucke: "Jo?"
    Un widder soßen se stumm beienein, beloorten sich de Gägend un däten sich av un an verläge kratze.
    Op eimol passeete jet Dolles. Dä Pitter krosten e Päckelche us singer Täsch, heelt et däm Mädche unger de Nas un saht: "Wells de jet Kuletsch?"
    Et Trinche dät nicke un koot drop woren se beids am lötsche.
    Et woodt langksam üvvermödig, leet sing Bein en de Baach hänge, maht klein Welle, - ävver sagen dät et nix.
    En dä Fridden eren reef die aal Palms us dem Hüüsche: „Kathrinche, wat mäht de Wäsch?"
    Dodrop mäht dat Trinche ene Satz, schnappten sich de Bütt un wollt sich op der Wäg maache. Ävver dä Pitter wor op dem Kiwif, trok flöck dä Daufsching us singer Brusstäsch un heelt in däm Trinche unger de Nas: "Kanns de lese?"
    Ganz wibbelig dät hä zoloore, wie et dä Sching am Lese wor.
    "Trina, han die Ente de Wäsch gefresse?" reef die Palms ald widder.
    "Loss die Aal doch, les wigger!"
    Däm Pitter kom et langksam huh.
    Et Katharina Knack stundt do, hatt Welt un Wäsch vergesse un steerte op dä Daufsching.
    "De Wäsch, de Wäsch!" wor die Aal am Kieve.
    Der Pitter kom sich vör wie en Babbelsmuul: "Les wigger un loss dich nit irriteere!"
    Justemang mäht die Palms ene Satz us de Strüch, dät sich nevven denne zwei opbaue: "Verdammp un zogeniht - wat es dann hee loss?" Un met enem wödige Bleck op dä Pitter schannt se: "Hee geiht de Wäsch vör!"
    Met glänzende Äugelcher dät dat Katharina verdräump der Kopp hevve un saht: "Et es su secher wie et Amen en der Kirch, mer dun hierode!"
    Die Palms wor zoeesch verbasert, ävver dann fing se an ze Laache: "Nä, nä, wat et nit all gitt! Wat su en Wäsch nit all met sich brängk. Beim Knedde un Vringe weiß de noch nix, un beim Bügele bes de ald baal verhierodt."
    Derwiel trok dä Pitter noch e Blösche us singer Täsch un frogte: "Wells de noch jet Kuletsch?"
    Pdf-Datei "Ne-Aandrag-met-Kuletsch.pdf" (0.1 MB)
    11.09.2010